Benim ikinci annemİlkokula başladığım gün benim için bir kabus gibiydi. İkinci dersten sonra okuldan kaçmıştım. Ailemin ısrarıyla ertesi gün tekrar okula istemeyerek de olsa gittim. İlk öğretmenim Satı Togay (hasretle ellerinden öpüyorum) yaklaşık 2 ay gibi bir süre sırf okuldan kaçmamam için teneffüslerde benimle sohbet ederek ve beni yanından ayırmayarak bana okulu sevdirdi. Hiç bıkmadan ve usanmadan bana arkadaşlık etti diyebilirim. Ta ki çevremde bir arkadaş grubu oluşana kadar. Yine ilk çantamıda bana kendisi hediye etmiştir. Düz siyah ve üstünde fermuarı olan basit bir evrak çantasıydı. Sadece evrak konulan tek gözlü bir çantaydı ama benim için arkadaşlarım arasında ayrıcalık sembolü gibiydi. Öğretmenimden aldığım bu hediye ve onun inanılmaz şevkati bana okulda evimdeymişim gibi bir duygu aşıladı. Yıllar sonra Ege Üniversitesi İletişim fakültesini kazandığımda kendisini ziyarete gittim. Fakat emekli olduğunu öğrendim, ne kadar çabalasamda evini bir türlü bulamadım. Tek isteğim ona 'verdiğin emekle ben bir gazeteci oldum' demek ve sarılıp hasret gidermekti. Maalesef bu isteğimi gerçekleştiremedim. Şimdi hala kendisini andıkça içimde bir sızı oluşur. Umarım bu mesajı onu tanıyan birileri okur ve benim öğretmenime olan hasretimi giderir diye umut ediyorum. Değerli öğretmenleriminde 24 Kasım öğretmenler gününü kutluyorum bu vesile ile ve ellerinden öpüyorum.Kendi Gönderini Yanıtla Gönderiyi Sil. |
| yorum yap |
Yorum Yazabilmeniz için üye girişi yapmalısınız.! Özgür Teoman:Gönderilme Tarihi 2008-11-30 08:29:02Bu gibi öğretmenlerimizin ellerinden öpüyoruz. gençler ve çocuklarımız bu güzide insanlara emanet.  Salih Tosun:Gönderilme Tarihi 2008-12-13 01:49:09Eren bey merhaba ne kadar ilginç bir anınız varmış. Gerçekten eli öpülesi öğretmenlerimiz varmış. |
